
TDS ( Total Dissolved Solids ) verwijst naar de totale hoeveelheid opgeloste stoffen in water . In de praktijk is TDS gerelateerd aan zaken die veel mensen herkennen uit het dagelijks leven: de smaak van water, de hardheid van water, de kalkaanslag in koffiezetapparaten of waarom water op verschillende plaatsen anders smaakt. Vaak geeft een hogere TDS-waarde aanleiding tot bezorgdheid over de mogelijke aanwezigheid van schadelijke stoffen in het water – zelfs als het water er helder uitziet en normaal ruikt. TDS is echter geen directe maatstaf voor de waterkwaliteit of -veiligheid.
Opgeloste stoffen in water omvatten diverse mineralen en zouten, dit zijn deeltjes die zo klein zijn dat ze niet als afzonderlijke stoffen kunnen worden gezien of gevoeld. De TDS-waarde wordt meestal uitgedrukt in milligram per liter (mg/l) , terwijl veel schadelijke stoffen worden uitgedrukt in microgram per liter (µg/l; 1 mg/l = 1000 µg/l ) . In de praktijk wordt de TDS-waarde vaak geschat op basis van de elektrische geleidbaarheid van het water : hoe meer opgeloste ionen er in het water zitten, hoe beter het water elektriciteit geleidt en hoe hoger de TDS-waarde.
Het is belangrijk te begrijpen dat TDS alleen de hoeveelheid opgeloste stoffen aangeeft, niet hun kwaliteit of herkomst . Dezelfde TDS-waarde kan worden veroorzaakt door zeer verschillende verbindingen, daarom mag de waarde op zichzelf niet worden geïnterpreteerd als een maatstaf voor de waterveiligheid.
Daarom is de TDS-meting het meest geschikt om een algemeen beeld te schetsen. Het kan bijvoorbeeld helpen om het mineraalgehalte van het water te visualiseren of verschillende waterbronnen en filteroplossingen te vergelijken, maar voor meer gedetailleerde informatie over individuele stoffen in het water zijn altijd aparte analyses nodig.

Totaal opgeloste stoffen (mg/l of ppm)

Overzicht van watermineralisatie

Veranderingen in de tijd (registratie)

Welke stoffen zitten er precies in water?

Bacterietelling

Is het water "veilig"?

